रात्र

रात्र सरत चालली माणसे निजाया निघाली
कोणी रंगवित स्वप्ने निजे मखमली गादीवरी
कुठे भरती फूटपाथे भाकरिचा तुकडा त्यों ध्यानी
कोणी कोसळतो मुसळधार फार अश्रुंसंगे
कोणी आनंदी तो पार गुलाबाच्या कळी वाणी
काही बांधतात पुल कोन्या प्रेमाच्या गावात
कोणाची उन्मळून पडती स्वप्ने जणू पत्याच्या बंगला
रात्र अलबेल सारी प्रत्येकाच्या सोयीची
स्वप्नी साऱ्यांचीच फुलती ह्या काळोखाच्या क्षणी
ही किमयाच रात्रीची एका शांत अंधाराची
अफाट शुकशुकटाची गजबजलेल्या शहराची अनोख्या धुंदीची कहाणी वेगळ्या जगाची
उरी बाळगुण स्वप्ने वाट पुन्हा त्या पहाटेचि....
-निलेश वि. खरात